10 sposobów na rekordowy pojazd, część pierwsza

Czy zastanawialiście się kiedyś co trzeba zrobić żeby trwale zapisać się na kartach historii motoryzacji? Jednym ze sposobów jest pobicie rekordu prędkości na lądzie. Do tego potrzebujemy: umiejętności, sponsora z dużą gotówką, odpowiedniej trasy i oczywiście pojazdu.

Od 120 lat, od kiedy notuje się rekordy, wynalazcy tworzą różne pomysły na pojazdy zdolne pokonywać kolejne bariery i rywali. By stworzyć własny taki pojazd musimy przyjrzeć się temu jak oni próbowali pokonywać kolejne granice i co im w tym pomogło. Co sprawiło, że próba była udana i jaka konstrukcja pojazdu pozwoliła na ustanowienie nowego rekordu. Czy na sukces wpłynął sam napęd, paliwo, aerodynamika czy inne czynniki. Tych jest wiele a ich liczba zwiększa się wraz z kolejnym odnotowanym rekordem. Im szybciej, tym jest większa liczba potencjalnych „pułapek” czyhających na sukces próby i bezpieczeństwo kierowcy.

To zestawienie zawiera 10 pomysłów konstrukcyjnych, które znajdziemy analizując kolejne pojazdy rekordowe. Zaczynamy?

1. … a może elektryczny napęd?

„Niezadowolona” zadowoliła się prądem i dzięki temu przekroczyła 100 km/h. Pojazd Jenatzego napędzał silnik elektryczny a zapas prądu wystarczył na całą próbę i jeszcze kilka kilometrów. Niby niewiele, ale moment obrotowy gwarantował solidne przyspieszenie, którego nie mógł dać żaden ówczesny silnik o napędzie „wybuchowym”. Niestety waga pojazdu elektrycznego zdolnego do bicia dzisiejszych rekordów prędkości byłaby duża – zespół napędowy o mocy przynajmniej kilkunastu megawatów i ogniwa o pojemności megawatogodziny to przynajmniej kilka ton. Musimy pobić barierę dźwięku a napęd z Tesli nam w tym nie pomoże.

„Nigdy niezadowolona” i jej kierowca

Źródło: All Car Index

2. … a może kilka wielkich silników spalinowych?

Historia zna podobne przypadki. Rekordowy „White Triplex” miał 3 silniki lotnicze o mocy około 500 KM … każdy. Moc około 1500 KM uzyskana z pojemności 81 dm³ i ukryta w 36 cylindrach (!) była dostępna jedynie dla przemysłu lotniczego, choć i to wymagało użycia kilku silników. Tymczasem „Triplex” miał je wykorzystać na lądzie. Miał konstrukcję typową dla pojazdów z początku lat 20-tych co oznaczało, że miał ramę, na niej trzy silniki – dwa z tyłu i jeden z przodu a na środku znalazło się miejsce dla odważnego kierowcy (czytaj: samobójcy). Pojazd o masie ciężarówki i aerodynamice stodoły osiągnął imponujące 334 km/h.

„White Triplex”

Źródło: The Old Car

3. … a może więcej kół?

Więcej niż 4? Po co? Nawet rekordowy Mercedes T80, który miał dać nazistom hegemonię na rekordy, miał 3 osie. Wszystko dla lepszej trakcji. Idea była słuszna, ale więcej kół to większy opór i większa masa (w tym przypadku 2,7 tony). Lotniczy silnik o pojemności … 44,5 dm³ i mocy 3500 KM był tak duży i ciężki (807 kg w stanie „suchym”), że konieczne było odpowiednie nadwozie. Wielki streamliner z miniaturowymi skrzydłami rekordu żadnego nie pobił a nawet jeżeli podjęto by się próby to zapewne nie osiągnąłby więcej niż 500 km/h. Wtedy nie było opon dostosowanych do takich prędkości a sam projekt był „pobożnym życzeniem” a nie realnym i sprawnym pojazdem.

Podwozie i silnik Mercedesa T80

Źródło: Motor1

4. … a może coś małego i lekkiego?

Rekordowe pojazdy zwykle są ciężkie, dzięki czemu są stabilne podczas próby. Nawet przedwojenne konstrukcje osiągające około 250-300 km/h ważyły około 3 tony. Późniejsze były cięższe – napęd odrzutowy podnosił ich wagę do 8-9 ton. Na chwilę obecną nie ma źródła napędu, które zagwarantowałoby osiągi powyżej prędkości dźwięku i ważyło mniej niż tonę. Nawet miniaturowy rektor atomowy wymaga specjalnych osłon i chłodzenia. Jedyną szansą może być napęd rakietowy, ale ten ma wiele wad i nie jest bezpieczny. Ochrona kierowcy wymaga zastosowania odpowiednich wzmocnień co również podnosi masę pojazdu. Lekki i mały pojazd pobije wszelkie rekordy, ale równie dobrze może pozostać niebezpiecznym bublem.

„Rekordowa” Honda CRX

Źródło: Super Street

5. … a może bez kierowcy?

Autonomiczny pojazd rekordowy ma wiele zalet. Ogranicza ryzyko kierowcy, ale zwiększa dla gapiów, gdyż taki pojazd może wymknąć się spod kontroli. W tym przypadku konstrukcja będzie nieco lżejsza od tradycyjnej, ale dodatkowa elektronika będzie potrzebowała więcej prądu i miejsca wewnątrz pojazdu. W praktyce oznacza to zastosowanie na tyle „mądrej” sztucznej inteligencji, że ta będzie w stanie oszacować ryzyko i przerwać próbę, gdy tylko odczyty będą sugerowały potencjalne niebezpieczeństwo. Czy elektronika jest w stanie to zapewnić? Jest, co potwierdzają komputery używane w lotnictwie wojskowym.

Pojazd rekordowy przyszłości?

Źródło: 24.hu

6. … a może „super paliwo”?

Pierwsze benzynowe pojazdy rekordowe napędzane były benzyną o niskiej liczbie oktanów. Od lat 30-tych powszechne było użycie mieszanki alkoholi, które dawały gigantyczny wzrost mocy w stosunku do benzyny słabej jakości. W/w Mercedes T80 mógł być napędzany mieszanką acetonu, nitrobenzenu i paliwa lotniczego. Ta mieszanka miała wystrzelić T80 do 750 km/h. Taki „koktajl” niestety nie jest bezpieczny i nawet najmniejszy wyciek oznacza wybuch. Dowodem tego są próby paliwa pokazane na kronikach dokumentujących „sukcesy” nazistowskich technologii – przykładem są pierwsze pociski balistyczne, które często swój „żywot”  kończyły na stanowisku do ich wystrzeliwania.

Opel RAK – 2 w napędem rakietowym

Źródło: YouTube

7. … a może rozbudować istniejący pojazd?

Ciekawa propozycja. Z pewnością ogranicza to koszty, ale nie wiemy, czy będzie skuteczne. Przykładem tego był słynny „Bluebird”, który przeszedł wiele modyfikacji. Nie, nie ten powojenny a pierwszy, który na przełomie lat 20 i 30-tych poprawił kilkanaście wyników, w tym własne. Rozwojowa konstrukcja „Niebieskiego Ptaka” pozwoliła na to, że pomiędzy pierwszymi wynikami z 1927 roku a ostatnimi z 1935 roku granica prędkości na lądzie przesunęła się o prawie 200 km/h. Przekraczanie nowych granic wiązało się z zastosowaniem nowego silnika, zmian w zawieszeniu i zastosowaniu lepszego chłodzenia. Każda nowa próba wiązała się z zastosowaniem zupełnie nowego nadwozia.

Ostatnia „ewolucja” Blue Birda z 1935 roku

Źródło: Gina Campbell

10 sposobów na rekordowy pojazd, część druga