DNA marki według „Historii …”, #37 – Suzuki

Suzuki zaczynało od produkcji maszyn tkackich. W połowie lat 30-tych XX wieku biznes przestał być dochodowy. W 1937 roku podjęto próbę konstrukcji pierwszych własnych samochodów, ale wojna przerwała plany. Dopiero pod koniec lat 40-tych powrócono do pomysłu. Przyczyną był … kolejny spadek zainteresowania produkcją tkanin. Tym razem Suzuki nie zrezygnowało z planów. Suzuki szybko stało się rozpoznawalną marką motocykli i samochodów.

Dziś Suzuki to producent, który współpracuje z dawnymi konkurentami – Toyotą i Subaru. Jest jednym z ostatnich producentów pojazdów, który nie poddał się masowej elektryfikacji i racjonalnie myśli o przyszłości. Co miało na to wpływ? Jakie naprawdę jest Suzuki? Historia Suzuki to prawdziwa skarbnica wiedzy o tej marce. Dzięki analizie historycznej spróbujemy odpowiedzieć na pytanie – jakie naprawdę jest Suzuki i dlaczego przetrwało, choć nigdy nie odniosło sukcesu na miarę japońskiej konkurencji.

Suzuki Power Free (1952) – to w zasadzie silnik dołączany do roweru turystycznego. Całe 36 cm³ pojemności i moc około 1 KM. Tani sposób na podróżowanie bez pedałowania. Odpowiadał na potrzebę większości Japończyków, których nie było stać na własny pojazd. Suzuki to pojazd tani i prosty w obsłudze. Suzuki lubi proste rozwiązania.

Suzuki Power Free

Źródło: Suzuki Digital Library

Suzuki Carry (1961) – miniatura brytyjskiego mikrobusu w rozmiarze kei. Pod maską dwucylindrowa „360-tka” o mocy 21 KM zapewniająca prędkość maksymalną około 75 km/h (osiąganą z „górki”, tzn. z wulkanu). W wersji osobowej praktyczny pojazd dla japońskiej rodziny. Mistrzowskie wykorzystanie przestrzeni. Suzuki to prawdziwy mistrz wszechstronności.

Suzuki Carry

Źródło: oiwagarage.com

Suzuki Samurai/Jimny (1970) – prawdziwa gwiazda terenu. Od początku wyglądał jak zabawka (3,4 metra długości), miał słaby silnik (na początku 21 KM) i zawieszenie z bryczki konnej, ale w trudnym terenie nie miał sobie równych. Przejedzie tam, gdzie Pajero i Land Cruiser bezradnie mielą kołami. Suzuki jest małe, ale dzielne i nie obawia się wyzwań.

Suzuki Samurai

Źródło: Suzuki Digital Library

Suzuki Alto (1979) – modny kei-car a od drugiej generacji prawdziwa gwiazda z Bollywood. Później zdobywca Korei Południowej i Polski. Mikrosamochód z tradycją – lepszy od Malucha i Taty Nano. Automat i napęd 4×4? Tak, ale tylko w oryginale. Tico czy Maruti nigdy nie doczekały się takiego wyposażenia. Suzuki to prawdziwy „Obywatel Świata”.

Suzuki Alto 1. generacji

Źródło: Honest John

Suzuki Swift (1983) – na początku klienci byli wobec niego sceptyczni, ale druga generacja okazała się popularna. W latach 90-tych dostępny jako Geo, Pontiac i Subaru. Był kabrioletem, sedanem i nie był mistrzem w dziedzinie bezpieczeństwa. Trwały, ale tylko mechanicznie. Lubił rdzewieć. Suzuki ma wiele imion, ale każdy je rozpozna.

Suzuki Swift 1. generacji

Źródło: drom.ru

Suzuki Cappuccino (1991) – roadster w rozmiarze kei. Wygląda jak miniatura TVR-a – ma napęd na tylną oś, silnik z Turbo i składany twardy dach. Wszystko to na zaledwie 3,29 m długości i przy masie własnej 680 kg. Bardziej wygląda niż jest szybszy, ale dziś to ceniony japoński youngtimer. Prawdziwe JDM. Suzuki lubi czasem zaszaleć.

Suzuki Cappuccino

Źródło: dubicars.com

Suzuki Wagon R (1993) – Alto z hormonem wzrostu. Małe pudełko z mistrzowskim wykorzystaniem przestrzeni. Silnik z Turbo, 4×4 czy trzydrzwiowe nadwozie? Tak, ale to dla Japończyków. Dla reszty świata przedni napęd, 5-drzwiowe nadwozie i Opel, który od Suzuki różnił się silnikiem i kilkoma drobnymi dodatkami. Suzuki to praktyczna bestia.

Suzuki Wagon R – wersja 3-drzwiowa

Źródło: Wikimedia

Suzuki Hayabusa (1999) – wygląda jak jastrząb i rozpędza się do 290 km/h. To tylko teoria. W praktyce bez lusterek przekracza 300 km/h. Duży i ciężki jak na motocykl wyścigowy, ale łatwiejszy w prowadzeniu od wyczynowych europejskich konstrukcji. Żaden inny motocykl Suzuki nie ma takiej rozpoznawalności. Suzuki to prawdziwy celebryta.

Suzuki Hayabusa 1.gen

Źródło: motobanda

Suzuki Liana Sedan (2001) – nowy wymiar piękna. MPV w wersji sedan z napędem 4×4. Dostępna z francuskim „ropniakiem”. Prawdziwa telewizyjna celebrytka. Samochód, który pobił wiele rekordów prędkości na jednym torze. Samochód absolutny i absurdalny. Suzuki lubi eksperymentować z ubiorem i mieszać style.

Suzuki Liana Sedan

Źródło: Flickr

Suzuki Kizashi (2009) – pierwsze Suzuki średniej klasy, które nie było licencją. Bardziej konkurencja dla Imprezy i Lancera niż dla A4, klasy C czy „Trójki”. Kizashi było drogie, miało silnik z Vitary i ciasne wnętrze. Przez krótki okres oferowano je w USA – po wielu latach nieobecności Suzuki. Suzuki zawsze idzie swoją drogą.

Suzuki Kizashi

Źródło: Automoli

Suzuki ma dwie natury. Jedna to typ praktyczny, na którego zawsze można liczyć. Wydaje się być zwyczajny, nie chce wyróżniać się na tle innych. Zawsze „gdzieś” z tyłu, z boku, ale zawsze wzbudzi zainteresowanie. Suzuki wykorzystuje szanse, potrafi zrobić „coś z niczego” a w zasadzie … wszystko z jednego. To taki „Pomysłowy Dobromir” w motoryzacji. Nie musi krzyczeć i szokować aby zostać zauważone. To wyjątek w dzisiejszym świecie taniego marketingu.

Druga natura Suzuki to szaleństwo, rozrywka i eksperymenty. Ma w nosie trendy i nie chce dostosować się do innych. Indywidualista za wszelką cenę, ale tylko czasem. Nie chce ścigać się, ale jak już postanowi to wyprzedzi wszystkich i utrzyma przewagę nie patrząc wstecz na konkurentów. To prawdziwy celebryta, który tylko czasem trafia na pierwszą stronę, ale jak trafi to jest o nim głośno i wszyscy widzą przyczynę nagłej popularności. Czy Suzuki ma chorobę afektywną dwubiegunową?

Nie, po prostu to prawdziwy „Japończyk”. Łączy spokój z chwilami szaleństwa, ale nawet w tym czasie jest pod kontrolą. Nigdy nie jest pod „wpływem”. Suzuki przetrwało dzięki temu, że można na nie liczyć. Choć ma wady to zalet ma więcej. Może nie są znaczące, ale ich suma pozwala przeważyć szalę na korzyść marki. Najważniejszą zaletą Suzuki jest rozsądek – cecha, o której zapomina się w Europie.