Nazwa Benetton kojarzy się z ciuchami. Fanom Formuły 1 kojarzy się z zespołem wyścigowym, który w latach 80 i 90-tych wykształcił wielu kierowców wyścigowych. To właśnie w Benettonie pracował Flavio Briatore – człowiek, którego znają wszyscy znawcy historii Formuły 1. Historia Benettona zaczyna się na początku 1986 roku. To właśnie wtedy koncern odzieżowy, który sponsorował zespoły Tyrrella i Alfy Romeo wykupił bankrutujący zespół Toleman – pracowników i całą technologię.
Pierwszy bolid Benettona – model B186 był w zasadzie wyścigówką zespołu Toleman, w której dokonano kilku modyfikacji. Najważniejszą zmianą był nowy silnik zaprojektowany przez BMW. Pierwszymi kierowcami nowego zespołu zostali Teo Fabi i Gerhard Berger, który z przerwami pracował w nim kilkanaście lat. Zespół Benettona w pierwszym roku zdobył 19 punktów w klasyfikacji zespołów co dało mu 6 miejsce. Berger długo nie „zagrzał miejsca”. W następnym sezonie zastąpił go Thierry Boutsen.
Benetton B186
Źródło: Wikimedia
Ważną zmianą był nowy silnik. Szybko zrezygnowano z silnika BMW i wykorzystano silniki spółki Ford i Cosworth. W kolejnych latach fotel kierowcy Teo Fabi zwolnił na rzecz Alessandro Nanniniego. W 1988 roku Benetton był 3. w klasyfikacji zespołów. Niestety początek sezonu nie był udany – nowy silnik kończył swój żywot w kłębach dymu. Rok później rodzina Benetton wybrała nowego kierownika zespołu. Został nim Flavio Briatore. Do Naniniego dołączył nowy kierowca – Nelson Piquet.
Sezon 1990 okazał się najbardziej udany. Z sumą 71 punktów zespół był 3. w klasyfikacji zespołów. Nowy silnik Forda o oznaczeniu HBA4 wreszcie okazał się niezawodny. Rok później na bolidach Benettona pojawiła się reklama papierosów. Sponsorem została marka Camel, która w tym czasie była ważnym sponsorem w sporcie motorowym (patrz Camel Trophy). W 1991 roku do zespołu dołączył młody niemiecki kierowca, który miał za sobą udany debiut z zespole Jordana. Był nim Michael Schumacher.
Jordan nie chciał dopuścić do „wrogiego przejęcia”, ale Benetton wygrał proces wytoczony przez dawny zespół Schumachera. W trakcie sezonu 35% udziałów w zespole kupił Tom Walkinshaw Racing. W 1991 roku Benetton zakończył klasyfikację na 4. miejscu. Filarem zespołu szybko stał się Schumacher, ale szybko okazało się, że talent przyszłego mistrza wymaga lepszego bolidu. Dotychczasowe bolidy były dla młodego Niemca zbyt powolne. Schumacher pozostał w Benettonie do końca sezonu 1995.
Flavio Briatore obecnie
Źródło: Przegląd Sportowy
Wcześnie jednak pojawiły się doniesienia o nieprawidłowościach w zespole. Bolid Benettona stał się obiektem domysłów o to, że oszukiwał w ustawieniach kontroli trakcji. Dochodzenie ujawniło niedozwoloną elektronikę sterującą trakcją bolidu. Tam, gdzie inni wypadali z zakrętów, Benetton jechał „jak po sznurku”. W 1994 roku Camel zrezygnował ze sponsoringu, w jego miejsce pojawił się inny … producent papierosów – Mild Seven. W tym czasie jeszcze dozwolony był sponsoring przez firmy produkujące używki.
Pomimo prowadzonego dochodzenia nigdy nie udowodniono, że wynalazek zastosowano podczas wyścigu i wpłynął na dobre wyniki kierowców Benettona. Z sumą 103 punktów Benetton był drugi w klasyfikacji zespołów. W 1995 roku Benetton zdobył tytuł mistrzowski wyprzedzając drugi zespół korzystający z silników Renault – Williamsa. W tym czasie korzystał już z silników Renault, które w tym czasie uznawano za dopracowane i niezawodne. W 1996 roku fotele kierowców zajęli Jean Alesi i powracający Gerhard Berger.
Gerhard Berger w 1986 roku
Źródło: Auto Sport World
Schumacher zajął fotel w Ferrari. Zmiany kadrowe dotyczyły również zespołu technicznego. Ross Brown (dyrektor techniczny) oraz Rory Byrne (projektant) przenieśli się do Ferrari. Do kierowców dołączył Alexander Wurz, który na krótko zastąpił Bergera. Kolejne zmiany w strukturze zespołu nastąpiły w 1998 roku. Berger postanowił zakończyć karierę w Formule 1, Alesi odszedł do Saubera. Wurz stał się najważniejszym kierowcą zespołu. Z pracą w zespole pożegnał się jeszcze jeden „gość”.
W 1998 roku Briatore został zwolniony a jego miejsce zajął David Richards. Zespół przechodził kryzys i Richards również szybko pożegnał się ze stanowiskiem (powodem były finanse). Zastąpił go Rocco Benetton (z wiadomej rodziny). W wyniku wielu zmian organizacyjnych i problemów z silnikami Benetton zajął dopiero 6. miejsce w klasyfikacji. Nowe silniki marki Playlife konstruował zespół inżynierów pod kierownictwem … Flavio Briatore. Zespół powoli pogrążał się w kryzysie.
Wurz z nowym kierowcą – Giancarlo Fisichellą notowali dobre lokaty, ale to w 2000 roku wystarczyło tylko na 20 punktów w klasyfikacji producentów co dało 4. miejsce. W tym samym roku postanowiono zatrudnić nowego kierowcę – Jensona Buttona. W wyniku decyzji zawarto umowę z Renault na dostarczanie silników. W tym czasie postanowiono zmienić nazwę zespołu na Renault F1 Team. W 2001 roku Fisichella i i Button uzyskali 10 punktów co dało 7. miejsce w klasyfikacji producentów.
Benetton w „malowaniu” z połowy lat 90-tych
Źródło: Wikimedia
Jakie były dalsze dzieje zespołu Benettona. Stał się zespołem Renault a doświadczenie zdobyte przez lata stało się fundamentem sukcesów francuskiego zespołu wyścigowego. Renault przez kilkanaście lat wygrywało seryjnie tytuły mistrzowskie. W 2009 roku Renault sprzedało 75% udziałów spółce Geni Capital. Trzy lata później nastąpiła zmiana nazwy na Lotus F1 Team. Obecnie zespół ten nazywa się Alpine F1 Team i … znowu należy do Renault. Renault jednak nie produkuje „polówek” w żółtym kolorze.
Z wykształcenia menedżer motoryzacji i informatyk, z zamiłowania historyk techniki i pasjonat starej motoryzacji. Maniak nowoczesnych technologii. Podobno zdolny autor tekstów (m.in. dla Continental Polska i Allegro). Czasem bloger i nauczyciel blogowania. Człowiek renesansu. Nauczyciel w zduńskowolskim „Elektroniku”.
